Obietnica i limit
Sprzedajemy przestrzenie robocze ze 100 GB miejsca na pliki i obiecujemy, że klient może odejść ze wszystkim. Eksport klienta to jedno archiwum. A każde żądanie HTTP przechodzące przez CDN-y i proxy ma limit rozmiaru treści na żądanie; na naszej ścieżce wynosił 200 MB. Złóż te trzy zdania razem, a wniosek jest brzydki: przestrzeń robocza, która naprawdę wykorzystała swoje miejsce, nie mogła odejść.
Obietnica przenośności danych, której nie da się wykonać, jest gorsza niż brak obietnicy, bo klient odkrywa to w chwili odejścia, najgorszym możliwym momencie, żeby się czegokolwiek dowiadywać. Ścieżka eksportu musiała więc przestać zależeć od tego, czy archiwum zmieści się w jednym żądaniu.
Poprawka jest nudna i to komplement
Przesyłanie wieloczęściowe: podziel archiwum na jednakowe części, wyślij je jedna po drugiej, każdą wyraźnie poniżej limitu, i pozwól warstwie magazynu złożyć je w jeden obiekt. Magazyn potwierdza gotową całość, odsyłając rozmiar, który złożył, a klient porównuje tę wartość z bajtami, które wysłał. Bez sprytnych sztuczek, bez nowego protokołu. Limit przestaje być cechą archiwum, a staje się cechą części, a części mają taki rozmiar, jaki im wyznaczymy.
Małe archiwa wciąż idą jednym żądaniem; mechanizm wieloczęściowy włącza się powyżej progu. Liczy się to, że decyzja zapada na podstawie rzeczywistego rozmiaru archiwum, więc żadna przestrzeń robocza nie zostanie już skierowana prosto na ścianę.
Awaria, której nic nie pokazuje
Przesyłanie wieloczęściowe ma jedną ostrą krawędź. Do końcowego kroku składania wysłane części są niewidoczne: żadne listowanie ich nie pokazuje, żaden obiekt jeszcze nie istnieje, a magazyn i tak za nie nalicza. Klient, który padnie w połowie i po prostu zostawi sprawę, zostawia opłacone, nieosiągalne bajty, których nic nigdy nie wyciągnie na wierzch.
Zasada jest więc bezwzględna: przy każdym niepowodzeniu klient musi jawnie przerwać wysyłkę, co każe magazynowi odrzucić zgromadzone części. Nasz klient przerywa na każdej ścieżce błędu, celowo, bo magazyn, którego nie widać, to rodzaj wycieku, który przetrwa każdy audyt patrzący tylko na to, co istnieje.
Zielone testy nie były dowodem
Klient wieloczęściowy przeszedł testy na rygorystycznej atrapie API magazynu. Potem zrobiliśmy to, czego testy nie potrafią: załadowaliśmy własną przestrzeń roboczą ponad stary limit i pobraliśmy prawdziwy eksport, od początku do końca, na produkcji.
Archiwum wyszło nieco ponad 260 MB, zbudowane w niecałą minutę i pobrane w całości, co do bajta. A warstwa magazynu sama dostarczyła pokwitowanie: jej odcisk obiektu miał wieloczęściowy sufiks, etag kończący się na -5, czyli sposób, w jaki magazyn mówi, że złożył obiekt z pięciu części. Ten sufiks nie może się pojawić przy wysyłce jednym żądaniem. To jedyna linijka w logu z ćwiczenia, która dowodzi, że zadziałała nowa ścieżka, a nie że stara miała szczęście przy mniejszym archiwum.
Jeden wypakowany plik został ponownie zahaszowany i zgadzał się ze swoim adresem treści: własny mechanizm integralności eksportu zrobił swoje. Eksport pozostaje tym, czym zawsze był: weryfikowalnym zapisem Twojej przestrzeni roboczej, a nie przyciskiem przywracania.
Testuj limit, który sprzedajesz
Ta lekcja się uogólnia. Nasze testy sprawdzały limit, który mieliśmy, na atrapach; strona z cennikiem sprzedaje znacznie wyższy. Jedynym uczciwym dowodem jest prawdziwa przestrzeń robocza przepchnięta poza punkt, w którym stara ścieżka się psuła, obserwowana od początku do końca. Ćwiczenie na 260 MB to nie ćwiczenie na 100 GB i będziemy dalej podnosić poprzeczkę, ale sama ściana zniknęła: od teraz rozmiar dokłada części, a nie nowe mechanizmy. Testuj limit, który sprzedajesz, a nie ten, który masz.