Nie wiersz w naszej bazie danych
Zaloguj się do większości produktów czatowych, a stajesz się wierszem w tabeli użytkowników dostawcy: adresem e-mail, haszem hasła, identyfikatorem, który Ci nadano. Tożsamość w Buzz nie jest niczym z tych rzeczy. To para kluczy wygenerowana na Twoim własnym komputerze przy pierwszym uruchomieniu aplikacji. Część publiczna to Twoje ID, które możesz bezpiecznie udostępniać wszędzie. Część prywatna podpisuje każdą wiadomość i każdą akcję, którą wykonujesz, i zostaje w Twoim pęku kluczy.
Nigdy nie widzimy części prywatnej. Nie ma hasła do zresetowania, bo nie ma hasła, i nie ma konta, które moglibyśmy zawiesić, bo nie ma konta. Jest klucz, a on dowodzi, matematycznie, że wiadomość pochodzi od Ciebie.
Druga przestrzeń robocza już Cię zna
Tu przestaje to być abstrakcją. Dołącz do drugiej przestrzeni roboczej, ula klienta, społeczności, pobocznego projektu, a niczego nie tworzysz. Przychodzisz z tym samym kluczem, administrator rejestruje Twoje publiczne ID i już tam istniejesz. Jedna tożsamość w każdej przestrzeni roboczej, do której kiedykolwiek dołączysz: ta sama nazwa, to samo ID, ten sam podpis we wszystkich. (Buzz mówi protokołem Nostr, otwartym protokołem, i dlatego format klucza jest standardowy, a nie nasz.)
Jedna uczciwa granica: Twoja tożsamość podróżuje, Twoje wiadomości nie. Wiadomość żyje na relayu, na który została wysłana. Wydobycie historii z przestrzeni roboczej to eksport, inny mechanizm z innymi gwarancjami, a w nowej przestrzeni roboczej rozmowa zaczyna się od zera.
Co generujemy my, a co jest Twoje
Każda przestrzeń robocza ma też klucz główny: klucz właściciela, ten, który kontroluje samą przestrzeń. Ten klucz generujemy przy zakładaniu przestrzeni roboczej i umieszczamy jego kopię w depozycie. Jeśli właściciel go zgubi, oddajemy go, po weryfikacji i z audytem. Właśnie o możliwość odzyskania tu chodzi: firma nie powinna stracić przestrzeni roboczej dlatego, że padł jeden laptop.
Nikt nie pracuje zalogowany jako klucz główny. Na co dzień każdy w przestrzeni roboczej, łącznie z osobą, która za nią płaci, uczestniczy jako administrator lub członek z własnym kluczem osobistym: tym utworzonym na własnym urządzeniu, tym, którego nigdy nie widzimy.
Granica depozytu
Te dwa klucze wyznaczają jedną czystą granicę. Klucz, który trzymamy w depozycie, to klucz, który możemy oddać, i dokładnie dlatego nigdy nie może być Twoją osobistą tożsamością. Twój klucz osobisty należy wyłącznie do Ciebie i dokładnie dlatego nie możemy go odzyskać. Każda obietnica odzyskania to fakt o tym, kto trzyma klucz, w obie strony.
Dlatego też mówimy wprost, że naszą kopię z depozytu możemy odczytać, zamiast to upiększać: oddanie zgubionego klucza właściciela jest możliwe tylko dopóty, dopóki istnieje kopia, którą potrafimy odczytać. Pełne szczegóły, w tym jak kazać nam usunąć naszą kopię i ile Cię to kosztuje, znajdziesz na stronie o kluczach.
Role, po ludzku
Administratorzy prowadzą przestrzeń roboczą na co dzień: wysyłają zaproszenia, dodają i usuwają członków, moderują. Członkowie rozmawiają, dzielą się i budują. Jedni i drudzy robią to własnymi kluczami.
Tylko właściciel zmienia role. To uprawnienie zostaje przy kluczu głównym i dlatego odzyskiwalnym kluczem w depozycie jest klucz właściciela, a nie coś, co ktoś nosi przy sobie na co dzień. Zgubisz laptopa administratora, a administrator zarejestruje się ponownie z nowym kluczem. Zgubisz klucz właściciela, a my go odzyskamy. Nic w tym zdaniu nie wymaga, żebyśmy trzymali cokolwiek, co należy do Ciebie.